B-H-V: BELGISCHE HOF REDT VERHOFSTADT

Verhofstadt doet zijn reputatie weer alle eer aan. Hij slaagt er niet in ook maar één dossier tot een goed einde te brengen: de nachtvluchten, DHL, het Copernicusplan, 200.000 jobs, de beloofde belastingverlagingen, B-H-V …

Wat een afgang!

Probeer in het buitenland maar eens uit te leggen hoe het komt dat de Vlaamse meerderheid zich keer op keer laat rollen door de Franstalige minderheid. Geen hond die dat snapt. In Vlaanderen zelf groeit de bevolkingsgroep die dat niet begrijpt trouwens ook met de dag. Dezer dagen bots je her en der op de analyse dat de Vlamingen in verdeelde slagorde tegenover een eensgezind Franstalig front stonden. Dat mag op het eerste zicht zo lijken, maar het plaatje klopt niet helemaal. Inderdaad, er was een sterk Waals afwijzingsfront. Maar, ook in Vlaanderen was er een brede eensgezindheid in pers en politiek. Iederéén – op het Vlaams Belang na – is met open ogen in de val getrapt en heeft zich ingeschreven in een strategie van onderhandelen, marchanderen en sjacheren. Een noodlottige strategie die wel fout moést aflopen. Want, zoals professor Senelle terecht opmerkte: Brussel-Halle-Vilvoorde gaat alleen de Vlamingen aan en dus hoefde er niet onderhandeld te worden. En al helemaal niet over de toepassing van de grondwet.

Door hun benen onder de onderhandelingstafel te schuiven hebben de Vlaamse partijen al bij voorbaat gecapituleerd. Het was een open doelkans die de Franstaligen natuurlijk niet zouden laten liggen, een uitnodiging als het ware om hun meest absurde eisen van stal te halen.

De uitspraak van Guy Verhofstadt dat het eigenlijk zijn probleem niet was en dat B-H-V geen regeringscrisis waard was of is, heeft daarop de deur wagenwijd opengezet voor de onstilbare gebiedshonger en arrogantie van de Franstalige partijen en onderhandelaars.

Slaafse pers

Ook in de Vlaamse regimepers – en er is helaas geen andere meer – klonk het eenstemmige mantra dat het “logisch” was dat de Vlamingen een prijs zouden moeten betalen voor de splitsing. Dat zoiets in België nu eenmaal “traditie” is en “niet anders kan”. Daarmee werd het paarse regeringsstandpunt kritiekloos overgenomen en nagekakeld. De kruiperigheid in de Vlaamse (?) pers is ook beneden de taalgrens niet onopgemerkt voorbijgegaan. Zo vroeg La Libre Belgique zich aan de vooravond van de Vlaamse nederlaag niet zonder leedvermaak af: “Waar zitten de Manu Ruysen?” en smeerde met zichtbaar genoegen nog wat zout in de wonde: “De commentaren in de Vlaamse pers zijn vandaag heel wat minder scherp dan vroeger”. Wie applaus en schouderklopjes krijgt uit de hoek van LA Libre Belgique, kan zich maar beter zorgen beginnen maken en moet zich afvragen of hij straks nog recht in de spiegel kan kijken. De kritiek die na het afspringen van de onderhandelingen plots te lezen valt, kan de harde realiteit niet verdoezelen: de pers in Vlaanderen is niet geïnteresseerd in de Vlaamse belangen. De pers is niet langer de waakhond van de democratie, maar ontpopt zich steeds vaker tot het slaafse schoothondje van het Belgische regime. De Vlaamse pers is medeplichtig aan het verraad.

Koning der Walen

Nadat de besprekingen op een mislukking waren uitgedraaid en Verhofstadt verslag had uitgebracht bij de koning, werd een gemeenschappelijk communiqué in de ether gestuurd.

“De koning en de eerste minister hebben er de nadruk op gelegd dat in de huidige omstandigheden een politieke crisis inopportuun zou zijn en ernstige schade zou toebrengen aan het economisch en sociaal welzijn van de burgers”.

Grondwetsspecialist Robert Senelle: “Dat is een duidelijke politieke mening. Hij steunt de paarse regering tegen de oppositie in. De koning mag wel een politieke mening hebben, maar hij mag ze nooit uiten. Hij moet in het publiek de strikte politieke neutraliteit handhaven.”

“Het is de tweede keer in korte tijd dat hij een fout maakt of men hem een fout laat maken”, merkt professor Senelle verder op. “Dat was ook zo met het bezoek aan het bedrijf Remmery, wat nu een relationele zaak zou zijn…”

Met de gezamenlijke verklaring ging het Hof nog maar eens zwaar uit de bocht. Het begint een kwalijke gewoonte te worden. De lachwekkende heisa rond de deelname van Marie-Rose Morel aan een handelsmissie naar China en het koninklijke cordon van 50 meter rond prins Filip en Mathilde liggen nog vers in het geheugen. Net zoals de uithaal van ‘taaie Filip’ aan het adres van het Vlaams Belang, “een verwerpelijke partij die het einde van België wil”.

Het is nog maar eens gebleken dat het koningshuis als het er op aan komt de kant van de Franstaligen dient.

Hoogmis van de hypocrisie

De geloofwaardigheid van de traditionele partijen – van àlle traditionele partijen – ligt – voor zover ze die nog hadden – nu wel helemààl aan scherven.

De ontknoping is de finale ontmaskering van de hypocrisie. Een beknopt overzicht.

Laten we maar beginnen met onze Vlaamsnationale vrienden van de N-VA. Voor de verkiezingen klonk het heldaftig: “Wij stappen niét in de Vlaamse regering als Brussel-Halle-Vilvoorde niet is gesplitst”. Een jaar later en nadat de splitsing van B-H-V op bevel van Di Rupo voor jaren in de koelkast verdwijnt, laat Bart De Wever doodleuk weten: “Wij stappen niet uit de regering omdat B-H-V niet gesplitst wordt”. De N-VA heeft geproefd van de macht en ze hebben de smaak te pakken.

De SP.A ondertekende mee het Vlaamse regeerakkoord met de toezegging dat B-H-V onverwijld gesplitst zou worden, maar Stevaert klasseerde de kwestie als ‘probleem 177’.

En SP.A-biechtvader Johan Vande Lanotte brandmerkte de Vlamingen als “Vikingen op strooptocht”. Di Rupo zal dat graag gehoord hebben.

CD&V dan. Gerolf Annemans onthulde dat Yves Leterme ontboden werd op het paleis in Laken, waar hij het bevel zou hebben gekregen niet teveel heisa te maken rond B-H-V. Het hardnekkige gerucht schijnt bevestigd te worden door de uitspraak van Leterme dat “B-H-V géén regeringscrisis waard is” en “ik wens de val van de regering niet”.

Mogen we een voorspelling doen: na wat verbaal geweld om de schijn te redden gaat Leterme straks gewoon over tot de orde van de dag.

Spirit. Het minipartijtje van Bert Anciaux en Geert Lambert had dringend wat nodig om het profiel wat aan te scherpen. Dankzij hun verrassende ‘njet’ tegen de waslijst van onaanvaardbare Vlaamse toegevingen kreeg Spirit plots het jasje aangemeten van de taaie onderhandelaar, van de Vlaamse rots in de branding, de partij die het rampscenario heeft afgewend. Die mooie façade werd in één klap weer opgeblazen met het beeld van een kussende Geert Lambert en Laurette Onkelinx in de Kamer en het met applaus onderstreepte vertrouwen in de regering Verhofstadt.

Tot slot: over naar de VLD. De Vlaamse liberalen, die in 2002 nog bij monde van Patrick Dewael pleitten voor de afschaffing van de faciliteiten, waren bereid om voor een halve splitsing akkoord te gaan met een uitbreiding van Brussel, een verregaande uitbreiding van de taalfaciliteiten en met gemorrel aan de taalwetten in de hoofdstad. En dat allemaal om de carrière en de portefeuille van Verhofstadt, Dewael en De Gucht te redden. Het is 100% terecht dat vooral de VLD nu de zwartepiet krijgt toegeschoven. Al doet Bartje Somers hard zijn best het gezicht te redden: “Ook wij zijn nooit akkoord gegaan met wat er op tafel lag”. Verboden te lachen, al wordt dat met Verhofstadt en Somers steeds moeilijker.

Waalse chantage zonder einde

Ook in zijn verklaring voor het parlement kwam Verhofstadt niet verder dan zijn grijsgedraaide deuntje: “Eén taalgroep kan haar visie niet opdringen aan de andere”.

Dat is klinkklare onzin, een schaamteloze leugen. En Verhofstadt, de hele Wetstraatkliek en de verzamelde pers wéten het. Hun visie opdringen, dat is net wat de Franstaligen constant doen in dit land. Denk maar aan de wapenhandel, de snel-Belg-wet, de Francorchampswet, het vreemdelingenstemrecht…

Vlaanderen wordt gegijzeld door een brutale Waalse chantagepolitiek.

Als de Franstaligen iets willen en de Vlamingen voelen daar weinig of niets voor, volstaat het om even met de vingers te knippen, te dreigen met de val van de regering of het einde van België en de Vlaamse partijen kruipen als bange wezels door het stof.

De strategie werkt ook feilloos in het omgekeerde geval. Zijn de Vlamingen vragende partij of leggen zij iets op tafel wat hen feitelijk of wettelijk toekomst, volstaat het alweer om te dreigen met de staatkundige atoombom om de Vlamingen op de knieën te dwingen.

Merkwaardig, toch? Want zijn het niet vooral de Franstaligen die belang hebben bij het voortbestaan van België?

Zijn het niet de Franstaligen die jaarlijks om en bij de 12 miljard euro uit de Vlaamse ruif komen halen? Waar halen zij het lef vandaan om in de hand te spuwen van die milde Vlaamse weldoener? Waar halen zij het recht vandaan om àlle rechtmatige Vlaamse eisen hooghartig te blijven afwijzen?

België is dood

Het onverholen triomfalisme in de Waalse pers is dodelijk voor het imago van de Vlaamse onderhandelaars. “Goed gedaan! Bien joué” (La Capitale). “Triomf: akkoord noch crisis” (La Libre Belgique). “Franstalige zege? Uiteraard” (Le Soir). “Striemende nederlaag voor Vlaanderen” (La Dernière Heure).

En wat dacht u van deze? Beatrice Delvaux in Le Soir: “We moeten eerlijk blijven. Het Franstalige front heeft zijn doeltreffendheid ook aan de premier te danken”.

Steek dat maar op uw hoed mijnheer Verhofstadt!

Maar, ondanks de bereidheid van Vlaamse toppolitici tot wraakroepende toegevingen en ondanks de grenzeloze politieke lafheid en leugens is er toch een lichtpunt in deze donkere dagen. Nadat de Franstaligen het vreemdelingenstemrecht zonder aarzelen en zonder scrupules eenzijdig door onze strot hebben geramd, is de zaak B-H-V het zoveelste sprekende bewijs van wie het in dit apenland écht voor het zeggen heeft.

Di Rupo triomfeert. Verhofstadt heeft zijn vel gered. Koning Albert mag straks zijn kostuum uit de kast halen en op 21 juli de Belgische bloemetjes nog eens buitenzetten.

Maar ze moeten zich vooral niet teveel illusies maken.

België is gebouwd op het geduld van de Vlamingen, maar dat geduld is op.

In feite is België al dood. Zo dood als een pier. Al weigert de begrafenisondernemer vooralsnog de overlijdensakte te ondertekenen.

Neen, Brussel-Halle-Vilvoorde is niet gesplitst, maar de toekomst stemt ons hoopvol.

Geen enkele communautaire koelkast zal immers in staat zijn om het Belgische lijk in ontbinding opnieuw tot leven te wekken. De dag dat het Vlaamse volk “genoeg!” zal roepen en de Vlamingen hun eigen lot in handen zullen nemen, nadert met rasse schreden.

De kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde heeft de Vlaamse onafhankelijkheid weer een stap dichterbij gebracht. Bedankt mijnheer Verhofstadt, bedankt Albert van Saksen-Coburg, bedankt Elio Di Rupo!

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...