11 juli-boodschap van het Vlaams Belang

Terwijl de Brusselse salons zich opmaken voor het nationale defilé op 21 juli, mag Vlaanderen zich op 11 juli even verkneukelen aan zijn officiële feestdag. De vraag is echter of er iets te vieren valt.

Het electorale Vlaamse reveil werd politiek niet vertaald. Nooit eerder kon de Belgische monarchie op zo weinig Vlaamse tegenwind rekenen als vandaag. Diegenen die gisteren de Vlaamse staatswording propageerden, staan vandaag op de barricades voor de Belgische federatie. De emanatie van deze koerswijziging werd begin dit jaar nog mooi geïllustreerd door minister-president Bourgeois tijdens zijn bezoek aan Davos. De politieke leider van Vlaanderen stak er de loftrompet voor het federale België in ruil voor schouderklopjes van koning Filip. En wat te denken van de kwispelende Kamervoorzitter Siegfried Bracke die het op Koningsdag bestond zonder de minste reserve de Belgische monarchie op te hemelen. Hoe vernederend kan een capitulatie zijn? 

Maar ook buiten de symbolenstrijd is de Vlaamse kiezer bekocht. Niettegenstaande het oorverdovende signaal heeft Vlaanderen nog steeds geen zeggenschap over de fundamentele beleidsdomeinen van de staat. Niet op het vlak van fiscaliteit, niet op het vlak van justitie en al helemaal niet op het vlak van sociale zekerheid. Hierdoor verliest Vlaanderen niet alleen kostbare tijd, maar ook ettelijke miljarden. Ieder jaar opnieuw.

Ironisch genoeg werd dat proces zelfs gestimuleerd door de zesde staatshervorming. ‘La Flandre, grande perdante de la sixième réforme de l'État," titelde een Franstalige krant. Een hervorming die verkocht werd als een versterking van de regio’s, bleek in de praktijk een operatie om de Belgische factuur nóg meer in de schoot van Vlaanderen te schuiven. De financiële middelen voor de nieuwe bevoegdheden werden immers maar voor 87 procent overgeheveld naar de regio's en dus doet de Belgische overheid gouden zaken. Terwijl Brussel bijkomend wordt gefinancierd en Wallonië garanties krijgt, loopt de factuur die Vlaanderen moet ophoesten verder op. En ook hier stellen we vast dat de tegenstanders van gisteren vandaag ijverig de Belgische strop rond de Vlaamse nek gorden door deze staatsmisvorming ‘loyaal’ uit te voeren.

De veelbelovende confederale omwenteling heeft plaatsgemaakt voor een ambitieloze middelmatigheid, wars van elke Vlaamse reflex. De recente aankondiging van minister Homans genderneutrale toiletten te installeren in de Vlaamse overheidsgebouwen geldt als ultieme illustratie.

Dat de Belgische constructie Vlaanderen intussen verder verpaupert, werd kortelings nog bevestigd door een onderzoek van de Universiteit van Namen. ‘De miljardentransfers van noord naar zuid verarmen Vlaanderen structureel. Zonder transfers zou Vlaanderen een ruim overschot boeken’, concludeerden de academici. Hiermee zouden we eindelijk een beleid op maat van de Vlaming kunnen voeren. Denken we maar aan het aanpakken van de torenhoge tarieven voor onze rusthuisbewoners, de ellenlange wachtlijsten bij de sociale huisvesting of de structurele tekorten in de welzijnssector en het onderwijs. Het was dan ook bijzonder pijnlijk dat N-VA-kopstuk, Jan Jambon de transfers onlangs nog wegwuifde tijdens een lezing voor de Franstaligehaute finance van de Cercle de Wallonie. “Les transferts Nord-Sud, ça nous aide juste pour le marketing, mais en fait, ça ne nous intéresse pas," klonk het veelzeggend.

Nochtans heeft de massale en decennialange geldoverdracht vanuit Vlaanderen, Wallonië nog geen millimeter vooruit geholpen. Ook en vooral Wallonië heeft de verantwoordelijkheidszin, de dwang, de motivatie en de focus nodig die onafhankelijkheid onvermijdelijk met zich meebrengt. Ook Wallonië heeft baat bij de ontbinding van de Belgische staatsstructuur en de stichting van een onafhankelijke Vlaamse en Waalse staat. Ook Wallonië is, in afwachting van de onafhankelijke Vlaamse staat, gediend met een totale fiscale autonomie en een splitsing van de sociale zekerheid.

Vlaanderen is een natie aan de zee. Dat betekent dat we onze blik voorbij de Belgische horizon moeten durven richten. De vrijheid tegemoet. 

Tom van Grieken
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...