1 mei: ‘It’s the economy stupid!’

U kent het zinnetje wel. Het wordt – als ik me niet vergis – toegeschreven aan de voormalige Amerikaanse president Bill Clinton, maar het duikt ook steeds vaker op in het magere argumentarium van de nieuwe belgicisten – of het nu gaat over de oude krokodillen van de VLD, vastgeroeste vakbondsbazen, of artiesten en zelfverklaarde intellectuelen die de trein hebben gemist. ‘It’s the economy, stupid’. Waarbij de Vlaamsgezinde kiezer of politicus gemakshalve het etiket van onnozelaar wordt opgespeld. Stop met dat eeuwige gezeur over communautaire hangijzers en bijt u vast in de ‘problemen die er echt toe doen’: de economie dus. Welja, laten we BHV en Brussel even buiten beschouwing en laten we het maar eens hebben over de economie. Op 1 Mei – het Feest van de Arbeid – kan dat geen kwaad. Ter attentie ook van de hardnekkige realiteitsontkenners.

Hangmatcultuur

West-Vlaamse ondernemers trekken – het is niet de eerste keer – aan de alarmbel. 133 bedrijven in het zuiden van West-Vlaanderen zijn koortsachtig op zoek naar arbeidskrachten om zo’n 1000 vacatures in te vullen. Tot voor kort konden zij moeiteloos Franse grensarbeiders aantrekken, maar nu hun voordelige fiscale statuut volgend jaar verdwijnt, dreigt die vijver op te drogen. En dus richten de ondernemers hun ogen hoopvol over de taalgrens. In het nabijgelegen Moeskroen scoort de werkloosheid immers hoge toppen: ruim 20%. De ondernemingen leggen gratis pendelbussen in en doen er alles aan om werkwillige Walen aan een job te helpen. Werklozen genoeg, maar werkwilligen? Er komt geen of nauwelijks reactie op de aanbiedingen.

Patrice Bakevoort van Voka windt er geen doekjes om: “Er heerst een hangmatcultuur in het zuiden van ons land, waar de werkloosheid van generatie op generatie wordt doorgegeven, waardoor er te weinig arbeidsethiek heerst. De stok achter de deur om een job te aanvaarden, ontbreekt duidelijk.” Belgische negationisten zullen die Waalse hangmatcultuur wel afdoen als een verzinsel uit de Vlaamse propagandamolen, een vooroordeel of een kwaadaardig cliché, maar intussen wordt het wel door de feiten bevestigd. Het gaat zelfs zover dat de ondernemers liever Oost-Europees personeel aanwerven dan Walen. En dat terwijl er 30 kilometer over de taalgrens voldoende arbeidskrachten beschikbaar zijn.

“De taalgrens is een lijntje op een kaart, maar soms ook een muur van solide beton”, moet ook Liesbeth Van Impe schoorvoetend toegeven (Het Nieuwsblad, 23.04.11). “Dit is geen verhaal van grote structuren of hervormingen. Dit gaat over het gelijk toepassen in het hele land van de regels rond activering.” Daarmee ligt ook het sprookje aan duigen dat de communautaire tweespalt in België alleen in de hoofden van onze politici zou bestaan.

Charmeoffensief

“Ik ben ervan geschrokken hoe groot de kloof is tussen Vlaanderen en de Franstaligen”, zegt Julien De Wilde, een Vlaamse topondernemer of – zoals dat tegenwoordig heet – ‘captain of industry’ . Uitgerekend na een groots opgezet charmeoffensief van de Waalse partijvoorzitters bij de Vlaamse bedrijfsleiders. Bruggen werden er niet gebouwd in de Brusselse Warande. De Franstaligen hebben nog altijd niet begrepen dat Vlaanderen ingrijpend is veranderd. “Als wij op die manier een bedrijf leiden, zijn we morgen failliet of worden we vervolgd voor wanbeheer,” klinkt het bij de Vlaamse ondernemers. Maar voor de Franstaligen is het de normaalste zaak van de wereld. “Ik heb geleerd dat de Franstalige partijen niet gehaast lijken het bestuur van dit land efficiënter te maken. Ze blijven vasthouden aan de (Vlaamse) dotaties (en transfers) in plaats van eigen financiële verantwoordelijkheid te wensen, en ze willen niet horen van een tijdschema om die dotaties te verminderen. Mijn conclusie is dat de Franstalige partijen eigenlijk niet willen dat er iets verandert.” (De Tijd, 23.04.11)

De Wilde slaat nagels met koppen als hij – net zoals wij al vaker deden – de politieke impasse toeschrijft aan het democratische deficit van België. “Dat we in België zo moeilijk een regering kunnen vormen, komt omdat we een democratisch (?) systeem hebben waarin de minderheid regeert. Er is een minderheid die het recht heeft alles te blokkeren en niets te doen.” Daar hoor je al die zogenaamd progressieve en ruimdenkende betogers met tricolore baarden en vlaggen nooit over.

België barst

België barst en zelfs honderd Belgavox-concerten zullen niet volstaan om de barsten te dichten. “België is een land dat bestaat uit twee gemeenschappen die een verschillende cultuur en een verschillende economie hebben, en die in hun sociaal beleid andere accenten willen leggen. Maar we hebben het bestuur zo georganiseerd dat de minderheid het spel beheert en beheerst.” Welja, ‘it’s the economy, stupid’… Doe daar maar eens wat aan.

Radio- en opiniemakers mogen dan al heimwee hebben naar het unitaire België – dàt is pas een conservatieve reflex, maar goed het is hun recht – maar die tijd komt nooit meer terug. “De hervorming van het unitaire België is een proces dat al een poosje bezig is. We gaan van station naar station, en de trein rijdt steeds sneller. De Vlamingen kijken al vooruit naar het volgende station, terwijl de Franstaligen nog zitten te kijken naar het station dat al gepasseerd is. Vlaanderen wil zich meten met de andere regio’s in Europa. Het wil tot de beste behoren. Wallonië kijkt alleen maar naar Vlaanderen.” Tot zover nog steeds Julien De Wilde. Een spijkerharde analyse, en ze komt deze keer niet uit de mond van een radicale Vlaams-nationalist.

Twee landen

Wie beweert – en dat gebeurt vandaag nogal vaak – dat de kloof tussen Vlamingen en Walen maar een illusie is die alleen in Brussel leeft, woont op een andere planeet of maakt zichzelf wat wijs. En dat niet alleen. Hij of zij miskent ook schromelijk het resultaat van democratische verkiezingen. In 2010 stemde Wallonië voor drie vierde links, Vlaanderen voor driekwart rechts. Zo wordt het moeilijk om in dit land nog vooruit te komen.

België hangt met nog wat kauwgom en kleefband aan elkaar. “We leven in twee democratieën. België bestaat uit twee landsdelen waar men totaal verschillend stemt. Als je de twee grootste partijen (N-VA en PS) rond de tafel zet en je wil een akkoord, dan zal één van de twee zijn kiezers moeten bedriegen”, stelt Michaël Lescroart, hoofdredacteur van P-Magazine, nuchter vast. Het is dus niet juist dat ‘de politici’ het niet meer kunnen. Vlamingen en Walen zijn gewoon te ver uit elkaar gegroeid. Waarom nog langer samen blijven? Geef ons één goeie reden.

Uitzichtloos

Het water is veel te diep. De Vlamingen willen verandering en de Walen willen dat alles blijft zoals het was. Dat is moeilijk, zeg maar onmogelijk, met elkaar te verzoenen. Intussen is de politieke situatie uitzichtloos en zitten we nu al ruim 300 dagen opgescheept met een ‘regering van lopende zaken.’ Er wordt luidop nagedacht over ‘overzomeren’, ongetwijfeld een nieuw woord voor ‘De dikke Van Dale’. Voor de Franstaligen is dat het gedroomde scenario. Intussen volstrekt zich wel een geruisloze staatsgreep, want de regering van Leterme heeft geen enkele democratische legitimiteit meer. En in Vlaanderen al helemaal niet.

Wat een doffe ellende. En zeggen dat het Vlaams Belang het allemaal voorspeld heeft. De communautaire onderhandelingen hebben niets opgeleverd. ‘Non, non, rien a changé’ zongen de Poppy’s al in 1971. Het is het lijflied van Di Rupo en Miquet geworden. Puur tijdverlies dus die onderhandelingen, en uitstel van executie. Vlaanderen en Wallonië zijn totaal uit elkaar gegroeid en er is niets – op frieten en pralines na – wat ons nog bindt. Het is onmogelijk geworden om nog een fatsoenlijke federale regering op de been te brengen. Net zoals dat destijds in Tsjecho-Slowakije het geval was, waarop beide landen beslisten om een punt te zetten achter hun onwerkbare huwelijk. En daar is iederéén beter van geworden. Wordt het geen tijd dat Bart De Wever en de N-VA eindelijk erkennen dat ze zich vergist hebben en aan hun kiezers klaar en duidelijk zeggen dat het niet meer kan binnen België. Dat alleen de ontbinding van het land soelaas kan brengen. Wordt het geen tijd dat ze – samen met het Vlaams Belang – resoluut de kaart van de Vlaamse onafhankelijkheid trekken?

Collaboratie

Uitgerekend deze week pakte Vives, het onderzoekscentrum van de K.U.Leuven, uit met nieuwe cijfers over de beruchte miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië. Het totale bedrag is dubbel zo hoog als vaak werd aangenomen. 11,4 miljard. Dat komt erg dicht in de buurt van eerdere cijfers van onze eigen studiedienst. Ruim elf miljard. Dat is een flinke hangmat…

En het helpt niet eens. Mark Grammens sluit zich aan bij Julien De Wilde (Journaal, 21.04.11): “Wallonië gaat niét vooruit, maar relatief altijd maar meer achteruit, omdat het niets doet om daar verandering in te brengen. De Waalse elite weigert structurele maatregelen te treffen die hun land uit het slop kunnen halen , en zetten alles op een permanent voortbestaan van de huidige toestand, waarbij Wallonië door België (dat is dus door Vlaanderen) economisch en via de sociale zekerheid in leven wordt gehouden. Zó alleen blijven de zogenaamde socialisten er aan de macht…” Zo wordt ook de toekomst en de welvaart van Vlaanderen zwaar gehypothekeerd en ondermijnd. Met de bereidwillige collaboratie van de Vlaamse linkerzijde in pers en politiek. Ook dat màg en moét gezegd worden op 1 mei.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...